De laatste 50 jaar van de atmosferische klimaatveranderingen hebben geen dramatisch effect op de Warme Golfstroom gehad, ondanks dat ze enigszins zwakker is geworden. Dat is één van de conclusies van een Europees onderzoek waarin diverse weerinstituten in deel namen.

Dat is een interessante uitkomst, want andere studies leken aan te duiden dat de golfstroom aanzienlijk afgeremd was de laatste 50 jaar.

De Warme Golfstroom brengt warm zout water van het caribisch gebied via de straat van Florida richting onze breedtegraden en verder richting de Noordelijke IJszee. Als de stroom wegbuigt van het Amerikaanse continent en naar het oosten gaat, verandert de naam in Noord-Atlantische Stroom. Deze stroom is één van de unieke oppervlaktestromen en de warmte in de golfstroom heeft grote invloed op de mildheid van ons klimaat in West-Europa.

Het zoutgehalte is de hoofdoorzaak dat het afgekoelde oppervlaktewater dermate zwaar is dat het tot grote diepte wegzakt en vervolgens naar het zuiden trekt via de westelijke kant van de Atlantische Oceaan. Het systeem heet de thermohaline circulatie.

De directe metingen van de totale sterkte van de thermohaline circulatie zijn eigenlijk nog maar sinds kort in gang gezet. Van de afgelopen tijd zijn slechts metingen van een deel van het systeem: het deel tussen Schotland en Groenland. Die gaan tot zo'n tien jaar terug, er zijn echter indirecte metingen en methoden om tot een completer beeld te komen hoe de golfstroom zich gedragenen heeft in het verleden. Daarvoor moest een mathematisch-fysisch model ontwikkeld worden.

Het is bekend dat de oceaan op zichzelf tot veranderingen op het weer in staat is die zich uitstrekken over decennia. Nu was de vraag echter of het omgekeerd ook het geval was: dat de klimaat-veranderingen van de afgelopen 50 jaar invloed hebben gehad op de golfstroomsterkte.
Onderzoeksresultaten hebben nu laten zien dat de thermohaline circulatie daadwerkelijk beinvloed is door de klimaatverandering maar dat de stroomsterkte slechts gering is afgenomen. Feitelijk is het zelfs zo dat het deel van de circulatie dat zijn oorsprong in de  Noordelijke IJszee heeft vrij robuust is over langere termijn.

Dat verschillende onderzoeksmethoden nu tot verschillende resultaten hebben geleid komt doordat
sommige methoden gebaseerd zijn op indirecte, afgeleide resultaten uit hydrografische metingen. Er zijn een soort momentopnames van de oceaan, als je daarmee aan de gang gaat dan lijkt dat op
het bepalen van hoe de  winter was, aan de hand van hoe koud de julinachten zijn geweest.
 
De andere methode heeft dat probleem niet en sluit uit dat veranderingen in de atmosfeer en de wereldwijde opwarming een dramatische uitwerking kan hebben op de thermohaline circulatie.

Bron: DMI

Referentie:
Olsen, S.M., and T. Schmith, 2007: North Atlantic-Arctic Ocean exchanges:
An ensemble hindcast study. J. Geophys. Res., 112, C04010, doi:10.1029/2006JC003838